Języki liniowe (nieproceduralne)

 

Języki programowania pozwalające na pisanie programów jedynie w formie ciągłej sekwencji instrukcji (nie podzielonej na procedury). Instrukcje są wykonywane sekwencyjnie, lecz dostępna jest instrukcja skoku (JUMP, GOTO itp.), która pozwala przenosić sterowanie do określonego punktu programu - zdefiniowanego zazwyczaj przy użyciu etykiety o określonej nazwie (ang. label) lub przy użyciu numeru wiersza kodu.

 

Przykłady

 

Assembler:

 

 

 

Basic:

 

 

 

 

W JĘZYKACH LINIOWYCH MOŻEMY TAKŻE KORZYSTAĆ Z PĘTLI.

 

Przykład pętli w języku niskiego poziomu - Assembler

 

Table 1. pseudokod:
pętla od i = 0 do 9  
(instrukcje w pętli)  
kolejne instrukcje programu  

 

Table 2. Assembler:
  LD 9,n (pod zdefiniowanym uprzednio adresem n wpisz wartość określającą zadaną liczbę wykonań pętli)
  LD 0,i (załaduj wartość 0 pod zdefiniowany uprzednio adres i określający miejsce w pamięci)
PĘTLA: CMP n,i (porównaj wartości pod adresami n oraz i)
  IF KOLEJNE_INSTR (jeśli równe, to skocz do instrukcji o etykiecie KOLEJNE_INSTR)
(instrukcje w pętli)
  ADD 1,i (dodaj wartość 1 do wartości pod adresem i)
JLE PĘTLA (skocz do instrukcji o etykiecie PĘTLA)
KOLEJNE_INSTR: (kolejne instrukcje programu)

 

 

 

Przykład pętli FOR w języku BASIC